De stad (Konstantinos Petrou Kaváfis)

Je zei: ‘Ik ga naar een ander land, ik ga naar een andere zee.
Er zal een andere stad te vinden zijn, die beter is dan deze.
Iedere poging van me wordt een onherroepelijk vonnis,
en mijn hart is — alsof het een dode was — begraven.
Mijn geest zal, tot wanneer, in deze ontbinding blijven.
Waarheen ik mijn ogen wend, waar ik ook kijk,
donkere ruïnes van mijn leven zie ik hier,
waar ik zoveel jaren doorbracht en vernietigde en te gronde richtte.’

Nieuwe plaatsen zul je niet vinden, je zult geen andere zeeën vinden.
De stad zal met je meegaan. Op dezelfde wegen
zul je rondgaan. En in dezelfde buurten word je ouder,
en in deze zelfde huizen zul je vergrijzen.
Altijd zul je komen in deze stad. Naar een elders — hoop dat niet —
is er geen schip voor jou, is er geen weg.
Zoals je je leven hier te gronde hebt gericht,
in deze kleine uithoek, heb je het vernietigd op de hele aarde.

(Bron: Verzamelde gedichten/Athenaeum-Polak & Van Gennep, vertaling G.H. Blanken. Opgenomen in: 3000 jaar wereldpoëzie in 500 onsterfelijke gedichten/Lannoo-Atlas)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Konstantinos Petrou Kaváfis en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op De stad (Konstantinos Petrou Kaváfis)

  1. Dit gedicht slaat eerder op Aleppo, of Homs in Syrië, eerder dan op Brussel, als dat de bedoeling was.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s