De jas (Wim Brands)

Maar eerst is er een oude jas. Nu hangt hij
aan de kapstok, binnenkort wordt hij
verbannen naar het hok.

En eerst is er een avond waarop ik aarzel
naar buiten te gaan. Buiten is het koud.
In gedachten trek ik voor het eerst

die oude jas aan. Ik ben alleen op straat.
Wie had dat durven dromen. Ik kijk
in de ruiten en zie

voor het eerst mijn vader in deze stad lopen.
‘Waar ga je heen?’ ‘Nergens heen.’
‘Dan gaan we dezelfde kant op.’

(Bron: Hollands Maandblad, 2007-1. Wim Brands maakt op 4 april 2016 een einde aan zijn leven. Dit gedicht schreef hij vlak voor de dood van zijn vader over wie hij o.a. vertelde dat hij ook geen vrede had met het leven)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Wim Brands en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op De jas (Wim Brands)

  1. canxatard zegt:

    Hoe verdrietig. Zo mooi kunnen schrijven en toch geen vrede vinden. Wat een prachtig gedicht. Eentje om te bewaren en de komende dagen af en toe te herlezen. Dankjewel.

  2. Jan zegt:

    Wat een plotseling verlies weer.
    Gisteravond op de radio zijn stem gehoord.
    Dat versterkte mijn verdriet want zal hem op de zondag niet meer horen maar vooral ook geen nieuwe gedichten van hem lezen.
    Zijn naasten, zijn lezers, VPRO en bezoekers van deze site heel veel sterkte.
    Ik ga troost met wat hier op deze site geboden wordt

    • Ingrid zegt:

      Zelf vond Wim troost in de natuur. Bij de ziekte van zijn vrouw schreef hij:

      “In de eerste nacht nadat ik had
      gehoord dat je ziek was
      schrok ik wakker.

      Het waaide buiten. Het waait, zei
      jij, die nog geen oog dicht had
      gedaan, en je glimlachte.

      Ik begreep het pas later.

      Wat er ook is, het zal de natuur
      een zorg zijn.

      Het waait, het waaide – buiten klonk
      de troost van de onverschilligheid.”

  3. Uvi zegt:

    De dood is te groot voor woorden. Stef Bos.

    Maar het leven dan?, vraag ik me af.

  4. We kunnen hem helaas nog niet achterna gaan. Super-Wim verdween in zijn jas.Een groot verlies!

  5. Bij tweede lezing: ‘de troost van de onverschilligheid’: is het dat wat hem bezielde, wat hij ervaarde? En zoveel mensen die van hem hielden! Maar als je depressief bent, geloof je dit niet.

    • Ingrid zegt:

      Ik interpreteerde het alsof de natuur gewoonweg haar gang blijft gaan: nieuwe lente, nieuwe bloemen, nieuwe blaadjes… alsof ze onverschillig staat tegenover het verdriet en de emoties van de mensen, gewoon doorgaat zonder er zich iets van aan te trekken. Dat kan een troost bieden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s