Stervend beeld (Karel Jonckheere)

Wat murmelt gij zoo broos in uw verren droom,
terwijl mijn matte rust de stilte strak wil strijken;
leeft nog een vogelkeel in den vertrouwden boom,
waarheen uw kinderblik herinnerend blijft kijken?

Hoort gij uw moeders stem, het rijzen van haar lied,
een klank uit ’t oude huis, geritsel van uw spelen;
of schrijnt doorheen uw slaap het nameloos verdriet
van allen, die hun hart in tweeën moeten deelen?

Ik ken het landschap niet, dat uw geheugen verft
met kleuren van een zee, die ruischt in blauwe kloven,
en weet niet of dit beeld nu schreiend in u sterft
met teere scherven woord, die in dit duister dooven.

(Bron: Conchita -de kleine vluchtelinge uit Tarragona-, gedichten/De Nederlandsche Boekhandel 1941)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Karel Jonckheere en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s