Rouwmonument Napoleonsweg (Siggi Vaessen)

Toen hij nog leefde was de nacht
een kruik vol nevels — nu
blaten onzichtbare schapen
een lied van licht.

Speels streelt de wind
de schubben van rozen
op de bodem die als een kruis
de krans torst, vlammen
van kaarsen — een braniefoto.

Tijd roeit zich een weg door de regen
schiet geduldig wortel in de natte
bodem, de aarde rondom hem
als een vruchtbare vrouw.

Hier rust wat niemand kent: zijn leven
een vroeg geknakte kiemcel, zijn laatste
gedachte — een onleesbare brief.

(Bron: Limburg landschap & letteren/Stichting Achterland)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Siggi Vaessen en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s