Beeld (C.O. Jellema)

Zo lag zijn hand verlegen op het tafelkleed,
geometrie van rood en blauw bezwerend.

Zo was de asbak door mijn hand verschoven
totdat hij stond waar lijnen samenkomen.

Zo zag ik zonder kijken hoe zijn ogen sluw
en bang in mijn gezicht de diepere bedoeling lazen.

Ik durfde toen de asbak niet meer aan te raken
en las de lijnen verder, rood of blauw.

Zo moet hij blijven zitten in de koffiekamer
van het station, zijn hand op tafel,

totdat het beeld van hem: het kroeshaar langs zijn wangen,
zijn trui van geitewol, zijn dunne lenden,

berekening en angst, zoals hij dacht ik was,
dat hele beeld van hem verteerd is in herdenken.

(Bron: De schaar van het vergeten/Querido. Opgenomen in: Spiegel van de moderne Nederlandse poëzie/Meulenhoff-Kritak)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in C.O. Jellema, Uncategorized en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s