De Avondgaarde (Victor de Meijere)

In de avondgaarde, waar de nevels waren
om ’t hoog geboomt, wij dwalen en ’t gerucht
der najaarsblaren, die gestadig vallen,
lijkt van onszelven wel de intiemste zucht.

Ons stemmen klinken doof en dof in de avond.
Wij voelen diep in ’t hart dat alles is gedaan
en niets meer blijft van al ons schone dromen
en moede gaan we als met een last belaan.

Wij spreken niet. In alle de avondlanen,
de sterke geur van ’t droge gras benauwt,
terwijl een vreemde bleekheid nu om alles
een broze stilte strak-gespannen houdt.

Dees avond roert ons als een droge bloeme
die men in een oud boek vergeten vindt,
herinnering aan lang-vervlogen dagen,
met flauwen geur en bleek-verganen tint.

(Bron: De Avondgaarde/van Romburgh, opgenomen in: Geheime gedichten/De Arbeiderspers)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Victor de Meijere en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s