Dat was niets meer… (Pol de Mont)

Dat was niets meer dan een even-wuiven
van kleine handjes, zo blank als duiven,
in ’t avondver;

niets meer dan, plotseling, het opgeflonker
van eêlgesteente in het wordend donker
gelijk een ster;

niets meer dan ’t kraken van kleine voeten
op ’t weggegrint en, om mij te groeten,
een licht gegil… –

En tóch voldoende om, hoe vele dagen,
niet meer te klagen, niets meer te vragen
en stil te wachten, wat komen wil…

(Bron: Geheime gedichten/De Arbeiderspers)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Pol de Mont en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Dat was niets meer… (Pol de Mont)

  1. Heel fijn, een kleine schets, een ijl melodietje…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s