Stilstaand water (Marco Termes)

Middag. Na de bui.
Plassen staan in kleine kuilen.
Heldere open ogen in asfalt.
In het daglicht kun je de hemel
zien bewegen via de bodem.

De spiegeling als gedenkteken
dat alles verandert. Niets blijft.
Juist niet wat met tederheid ziet
en wat met tederheid terugkijkt.

Een kind stampt in een plas
met speels geweld. Een moeder
sist: loop nou eens door.

Later – op weg naar de nacht –
zie je in de lange straat de lichten
van de stad weerkaatsen. Kleurig
oppervlak van verwaterd kunstlicht.
Gesloten winkels en open kroegen.

Met je schoenneuzen aan zo’n rand.
Uit de hoogte zie je jezelf.
Het liefst meten we versleten jaren
aan de stromende rivier.
De illusie van ‘iets gaat vooruit.’

In stilstaand water zien we te
duidelijk onze lijnen in onze huid.
Onze minieme rimpelingen in tijd.

De diepte in onszelf.
De troebele bodem.
De grootte van de plas.

(Bron: Puur Termes/Klapwijk & Keijsers Uitgeverij)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Marco Termes en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s