Op de brug (Gunnar Ekelöf)

Appelbloesems onder verhelderde hemel
het berkenfloers in de schemering,
groen en fris geurend van regen…
En daar, als een ark
in de nevelzee van de wei,
de stal die mistig rood
wegdrijft…

Stemmen dichtbij
en stemmen ver weg –
weemoed van lenteschemer…
We stonden altijd op de brug.
We bleven lang staan
in blauwende avonden
als de snoeken sloegen
– we zagen de kring groeien,
zagen de baan van de maan
als een grillige slang
in het overjarig riet…

De fietsen van de jongens tegen het hek…
De echo’s van het land, een verre lach,
een golf van seringengeur,
gedempte gesprekken,
lentenacht.

(Vertaald door H.C. ten Berge. Bron: Op een mat van gele veren, Poëzievertalingen 1968-2003/Athenaeum-Polak & Van Gennep)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Gunnar Ekelöf, Uncategorized en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s