Ode aan een bloem in Casara (Pier Paolo Pasolini)

Verweesde bloem, buiten de kring
van onze huizen waar de families
onder de blote hemel staan te ruziën,

nederig brand je op de stenen
van de dag, en rondom jou
zijn land en lucht
als lucht en zee.

Verweesde veldbloem,

geen avond die druipt van licht.

Geen herders nat van dauw,

vuur dat in de hagen smeult.

Geen dotterbloem, bosbes, moerasviooltje,
gentiaan of iris, geen angelica,
mirte of parnassia.

Pieruti ben je, en Zuán,
en lange Bepi de bonenstaak
aan het roer van z’n kar,

weidebloem.

Stro word je. Brand, brand,
zon van mijn dorp, kleine, verweesde bloem.

Boven jou verstrijken de jaren,
zoals ook ik verstrijk, met de schaduw van de acacia’s
en de zonnebaan op deze kalme dag.

(Bron: Vaarwel en beste wensen, Pasolini, Poëzie & Plemieken. Vertaling: Piet Joostens/Polis)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Pier Paolo Pasolini en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Ode aan een bloem in Casara (Pier Paolo Pasolini)

  1. canxatard zegt:

    Mooi! En inspirerend …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s