’s Ochtends (Rodaan Al Galidi)

’s Ochtends zie ik het leven
naast mijn bed.
Ik verwelkom haar.
Ze zegt: ik ben geen bezoeker.
Ik denk: in welke tijd praat ik met haar?
Ik sta op, zij staat op.
Ik loop, zij loopt.
Wil ze uitgelaten worden? Ze zegt: ik ben geen hond.
Niet om over mezelf te vertellen ben ik bij jou,
maar om geleefd te worden.
In de drukte raak ik haar kwijt, maar als ik terugkeer,
zie ik haar
naast mijn bed.
Was het prettig voor haar? Dat ze even alleen was?
Ik blader door haar om haar te lezen.
Ze zegt: ik ben geen woorden.
Ben je dan slaap?
Ik hoor het woord
‘misschien’,
doe het licht uit,
laat mijn lichaam bij haar
en vertrek.

(Bron: Koelkastlicht/Uitgeverij Jurgen Maas)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Rodaan Al Galidi en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op ’s Ochtends (Rodaan Al Galidi)

  1. canxatard zegt:

    Mooi. En grappig dat ik dit zo vroeg op de ochtend in mijn bus krijg. Blijkbaar ben jij net als ik een ochtendmens.

  2. ERIC'SBLOG zegt:

    Bijzonder persoon dat leven Scarlettango!😊

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s