De telefoonpaal (Karel van den Oever)

Langs het eenzaam spoor
de telefoon-paal.
Hij gonst.
Er is geen ander geluid
langs het eindeloos spoor.
Een wolk drijft over hem
en is onverschillig.
Het landschap “gaat zijn gang”…
Toch gonst de telefoon-paal dag en nacht,
onder de hemel.
Het is een verlaten pijn,
een onophoudelijke klacht…
Als wij hem hooren :
ons hart breekt, in zelfpijn verloren.
We weten dat over de gansche wereld
de telefoon-paal klaagt,
alsof onze eigen smart
aan zijn draden knaagt.

(Bron: Brevarium der Vlaamse Lyriek, Marnix Gijsen/Wereldbibliotheek Amsterdam-Antwerpen, 1953)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Karel van den Oever en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s