Eenzaamheid in het landschap (Sohrab Sepehri)

fullsizerender-79

 

Zo hoog de dennenbomen.
Zo zwart de raven.
Een hemel voldaan door het blauw.
Steenvlakten, contemplatie, afzondering,
een paadje in de tuin dat uitloopt op niets, een
dakgoot versierd met mussen,
een heldere zon,
de aarde vol blijdschap.

Zover het oog reikte
ervoer het de pracht van de herfst.

O wonderbare schoonheid!
De blik vol vochtige indrukken
zoals de weifelende groenheid van een tuin in een
droom,
ogen, maagdelijk als de schuchterheid van
aarzelende oogleden,
rusteloos als de vingers van een slapeloze reiziger.
Aan de oever van de rivier hing onder het
waakzame oog van een wilg
een intieme sfeer, uitgestrooid als een handvol
geheime as op de gloed van het bewustzijn.
De gedachte
was langzaam
en het verlangen even veraf
als de fabelvogel die in een boom zingt.

Waarheen zullen de toekomstige herfsten trekken
en zal een van het bos vervulde mond over zo
sublieme reizen
de verhalen vertellen?

(Bron: De schreden van het water, Moderne Perzische poëzie. Vertaling: Massoud Hajizadeh – Germain Droogenbroodt/Point)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Sohrab Sepehri en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s