IJsbloemen (Tom Kristensen)

ijsbloemen-op-ruit

 
 
 
Koude wilde vlammen lichten buiten.
Gloeiend is de zon in kou gebaad.
Vorst spreidt ijs over mijn ruiten,
een tropisch woud van koudehaat.

Palmbladeren staan in lichter laaie,
maar hun ademwitte schijn verrijst,
als dreigend blanke zwaarden zwaaiend
uit het donker dat het raam omlijst.

Heldere varenplanten zie ik wuiven
bij een steile, stijf bevroren pas,
scheurend ijs waar flitsen schuiven
trekkende een schervenspoor van glas.

Bladeren schieten uit hun schede
met een weefsel als de dag zo wit,
als gevormd in een bezielde snede,
plotseling in tropenbrand verhit.

Als broze vliegenvleugels steken
glinsterbloemen uit een doornenhaag,
rinkelen scherp, en takken breken
door het ijs heen met een koel gekraak.

Maar voorbij die knetterende ijslianen
schemert toch de lucht, met vuur en licht,
als het verre blauw van de vulkanen,
zon en ijs in grillig schitterende schicht.

Ach, dat ik het niet eerder heb herkend,
dit vulkaanblauw achter bos en zoom,
ik begin te snappen, waar ik ben:
aangekomen ben ik bij mijn blauwe droom.

Ik verduurde angst, bevoer de stromen
van de aarde, doorstond hun stormtumult,
maar zie mijn jonge, wilde dromen
hier pas op mijn eigen raam vervuld.

(Bron: Een maan door het koren, Deense poëzie van de twintigste eeuw/De Bezige Bij. Vertaling: Gerard Rasch)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Tom Kristensen en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s