Samen (Leo Vroman)

 

Een venster zonder landschap.
Louter kleine wolken zeilen te voorschijn,
langs, en weg.
Het blauw kon mijlen diep
onder de muur en vloer zijn,
alsof de kamer voer door het azuur.
Soms horen wij vandaar geprevel of stromend water,
En talloze werelden later,
dromend hoe lang geleden
wolken langs vensters gleden,
fluisteren we; ontwaken,
zien ons beiden in het duister
en het raam langs de wolken glijden.

 

(Bron: 262 gedichten/Querido)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Leo Vroman en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Samen (Leo Vroman)

  1. liviavandermeulenskynetbe zegt:

    Hoe een tijdloos moment poëtisch schilderen.Mooi!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s