Sonnet (P.Cz. Hooft)

Leitsterren van mijn hoop, planeten van mijn jeucht,
Vermogen oogen schoon in hemels vuyr ontsteken
Als ghij u vensters luickt soo sietmen mij ontbreken
    Mijns levens onderhout, een teder soete vreucht:
    Want ghij besluit daer in een saligende deucht
Vriendlijcke vrolijckheit; de Min met al sijn treken,
Jock, Lach, Bevallijckheit daerinne sijn geweken
    En wat ter werelt is van wellust en geneucht.
Natuire die daer schijnt in droeve damp begraven,
    Doort missen van u glans, betreurt haer rijckste gaven,
    Die gh’ altesaem besluit in plaets soo nau bepaelt,
Doch nau en is sij niet, gelijck het schijnt van buiten,
    Maer wijt en woest genoech om alles in te sluiten,
    Daer sich mijn wufte siel soo ver in heeft verdwaelt.

                                                            D. M. V. S.
                                                              Chariclea.

(Bron: Erotische Gedichten van P. Cz. Hooft, ingeleid en toegelicht door C.C. van Slooten/W.J. Thieme & Cie Zutphen, Amsterdam 1927)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in P. CZ. Hooft en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Sonnet (P.Cz. Hooft)

  1. liviavandermeulenskynetbe zegt:

    Mijn wufte ziel is in dit gedicht verdwaald…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s