Ik herinner me (Hilde Keteleer)

Ik herinner me dat ik nog niet bestond.
Ik vond gebaren uit, genot en glans
lagen over een landschap van heide en brem.
Ik wist dat dit de stem zou zijn van reizen.
Dat rode bessen gif zouden blijken, en witte
de wensen die onder de maretak groeien.

Ik herinner me dat ouder worden
een ven zou zijn, omringd door glinstering
van vleesetende planten en vastgekleefde insecten.
Ik wist dat wilde eenden zouden overvliegen
naar het westen, en ik op de zompige bodem
zou staan, alleen door de mare bereden.

Ik herinner me dat ik me herinnerde
hoe de kamperfoelie, tweelippig en welriekend,
groeide rond een doodgegane stam.
Ik wist dat ik ooit zou bestaan
en zou uitkijken naar wat voorbij was,
de laatste en, de laatste of, de laatste maar.

 

Met dank aan Hilde Keteleer

(Bron: Deuren/Uitgeverij Wereldbibliotheek)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Hilde Keteleer en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Ik herinner me (Hilde Keteleer)

  1. liviavandermeulenskynetbe zegt:

    Merkwaardig, interessant en mooi gedicht. Dit wil ik graag opslaan om te herlezen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s