Het randschap (Guillaume van der Graft)

Niet enkel zee, niet enkel water,
niet enkel land,
maar een grens
waar men staat op een breuklijn:
een bosrand zich legerend om een gazon
of liever nog als een bron
van heimwee, geboortegedachten
en doodswetenschap: een rivier —
het leven een waterschap,
dat men weet: ik sta hier
en ik sta op het uiterste punt,
ik sta op de buitenste oever.

Daar is het bestaan veel droever,
maar helder en definitief.
Men heeft er zijn grenzen erkend,
men zal niet gelijk een dief
insluipen in ’t sprookjespaleis
van ’t leven dat rust in zichzelf.
Men weet: in dit hemelgewelf
is een scheur en ik schrijf daarvan.
En daar troont ergens Parijs
en ginds torent Amsterdam
en links is de zee van het land
en rechts is het land van de zee
maar ik doe er niet aan mee,
ik ben aan het randschap verwant.

(Bron,: Verzamelde gedichten/De Prom)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Guillaume van der Graft en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s