Mijn mouw was kapot (Pan Mohua)

              Mijn mouw was kapot.
Mijn moeder ging zitten en trok
naald na naald de draad erdoorheen.
Zo naaide ze haar verdriet erin.
              Mijn haar was in de war.
Mijn zus zei dat het geen gezicht was als ik zo uitging,
de mensen zouden van me schrikken.
Ze nam een kam om me te kammen,
zo kamde ze haar verdriet erin.
              We gingen het huis uit en op reis,
we liepen tot de avondzon de bergen rood kleurde.
Mijn oudste broer zei dat ik te langzaam liep,
we zouden zo nooit op tijd komen.
Hij pakte mijn hand om me te helpen.
Zo bracht hij
zijn verdriet door zijn licht schokkende handpalm op mij over.

              Nu, dat is het nu van groen gras en rode wolken!
Nu is zeshonderd mijl van huis.
Het verdriet van mijn moeder in de naden;
het verdriet van mijn zuster in mijn haar;
het verdriet van mijn broer in mijn hand;
ze bonden mij met hun dicht net van verdriet,
ze hebben mij in hun net laten zitten.

Hangzhou, 1 maart 1922

(Bron: Chinese dichters, drieduizend jaar Chinese poëzie/de Prom)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Pan Mohua en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Mijn mouw was kapot (Pan Mohua)

  1. liviavandermeulenskynetbe zegt:

    Ontroerend!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s