Our hands/Onze handen (Kona Macphee)

This evening, as you touch my arm, again I see
the strange alikeness of our hands:
your hand is my hand, swelled into a man’s;
two sketches, on two scales, of one terrain.
And now you take a pencil, tilt the light,
and borrowing my writing paper, lined in feint-rule blue,
you move your hand to find the contours of my face across the white.
If I could only touch your hand
and take your gentle skill in my like hand,
I’d draw my mirror vision of the portraiture
that only love and skill conjoined can make –
but even in this clumsy hand of mine
your face is framed in love across these lines.

============================

Vanavond, wanneer je mijn arm aanraakt, zie ik
opnieuw de vreemde gelijkenis van onze handen:
jouw hand is mijn hand, gezwollen tot die van een man;
twee schetsen, op twee schalen, van een enkel terrein.
En nu pak je een potlood, je kantelt het licht
en op papier dat je van mij leende, met vaag-blauwe
lijntjes, beweeg je je hand om op het hele vel
de contouren van mijn gezicht te vinden.
Als ik je hand kon aanraken en jouw tedere
vaardigheid in de mijne kon nemen, zou ik
een spiegelbeeld maken van het portret
dat alleen liefde en kunst tezamen kunnen maken –
maar zelfs met deze klunzige hand van mij
wordt jouw gezicht in deze regels liefdevol ingelijst.

(Bron: Guardian, Poem of the Week, 5 November 2007. Opgenomen in: Voor je ogen/Amnesty International. Vertaling: Daan Bronkhorst)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Kona MacPhee en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s