Bij het kasteel te Rumbeke (Hugo Verriest)

De bomen stonden pal en stil, en dronken loverlavend,
met open lippen in de lucht, ’t verkoelen van den avond.
’t Zijn linden wijdgetakt, die staan in brede halve ronde,
hun groene kleed van brede blaân hing slepende ten
gronde
en strekte tot aan ’t water dat, van d’hete zon nog
smachtend,
daar dromend in de schaduw lag, naar frisse winden
wachtend.
’t Lag stille rustend, maar ontwaakt en monkelend het
streelde
vol liefde in ’t diepe spiegelend hart, de hoge
lindenbeelden.
En de avond duurde. Onmerkbaar rees het zwijgend,
zwijgend donker,
met koeler lucht en zwarte nacht en helder stergeflonker.
De linden schenen bij het oud kasteel getrouw te waken.
In ’t water diep, en boven hoog, zag ik de sterren blaken.

(Bron: Poëtisch Panorama, Bloemlezing uit de dichtkunst van de Zuidelijke Nederlanden 1830-1890/Davidsfonds. Oorspronkelijk: De Vlaamsche Vlagge, jg. 1877)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Hugo Verriest en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Bij het kasteel te Rumbeke (Hugo Verriest)

  1. liviavandermeulenskynetbe zegt:

    ‘ De bomen stonden pal en stil, en dronken loverlavend/ met open lippen in de lucht…’ Mooi!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s