Uitzicht (Hanny Michaelis)

Mijn wereld eindigt bij de populier
die staat te wuiven waar de weg begint,
tegen een stukje lichtblauw vloeipapier…
Dit alles doet mij denken aan het kind

dat uren op een stadsveranda stond
en uitkeek over haveloze tuinen,
terwijl zijn blik geen ander rustpunt vond
dan ’t schamel rijtje rafelige kruinen

van zes verwaaide bomen middenin
het triest patroon van schuttingen en was,
van vuilnis, kiezel en gehavend gras,
waarin het speurend zocht naar een begin,

een teken uit die wereld van geheimen
die het voorbij de daken had geraden,
waarvan ’t bestaan zich nauwelijks liet rijmen
met schoorsteenpijpen en antennedraden…

Dat kind was ik. — Er gaat zich iets herhalen:
weer kijk ik hunkerend de vogels na
die in hun cirkelende vlucht bepalen
de kring der wereld waar ik buiten sta.

(Bron: Klein voorspel/Amsterdam. Opgenomen in: Van niets dan lucht te leven/Stichting Natuur en Milieu/Kwadraat)

Dit bericht werd geplaatst in Hanny Michaelis, Uncategorized en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s