Categorie archief: Ankie Peypers

Gedrag (Ankie Peypers)

niet dat ik het ben niet dat jij het bent maar dat er op een waaierige middag in maart sprake van ontmoeting is dat we op straat tussen mensen elkaars gezicht zien, tussen gezichten naar elkaar toe gaan, tussen gezichten … Lees verder

Geplaatst in Ankie Peypers | Tags: , | 1 reactie

Appels (Ankie Peypers)

Ik ben een stilleven geworden en lig als doffe goudreinet tussen drinkglazen en borden. Zo wil ik heel lang liggen blijven met herfst en vruchtvlees onder mijn huid. En alles wat ik nog moet schrijven adem ik langzaam in en … Lees verder

Geplaatst in Ankie Peypers | Tags: , , , | 1 reactie

Populieren (Ankie Peypers)

Langs het voorjaar staan als langs helder water van vijvers en kanalen meisjes, strak gespannen, meisjes, bijna vrouwen, jonge populieren. Donkerglanzend hout van smalle ledematen, lichtglanzend geritsel van luchtblauw verlangen in de groene kruinen. Als zij door het park gaan … Lees verder

Geplaatst in Ankie Peypers | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Nacht (Ankie Peypers)

nacht lig naast me de zee spoelt in lange zwarte golven verzet zich tegen het verhaal het onweer trekt landinwaarts het strand is breed en stil lig naast me raak de zuilen aan leg wat je zegt tegen me aan … Lees verder

Geplaatst in Ankie Peypers | Tags: , | 2 reacties

Vrouw (Ankie Peypers)

Haar borsten lijken van een andere vrouw te worden, wijzer en voller dan in liefdesnachten, stiller als de geliefde hen streelt, ernstiger, omdat zij zijn verdeeld tussen hem en de kindermond die zij verwachten. Zij gaat verlangen naar wat zij … Lees verder

Geplaatst in Ankie Peypers | Tags: , , , | Een reactie plaatsen