Categorie archief: Anna Enquist

‘Erbarme dich’ (Anna Enquist)

Met de dood in de auto door Vlaanderen, narcissen zwaaien in koude wind, voor het eerst, voor het laatst. Dat in zijn licht de dingen sublieme betekenis krijgen blijkt nu niet waar, het Lam Gods legt het af. Het beste … Lees verder

Geplaatst in Anna Enquist | Tags: , | 1 reactie

Invasie (Anna Enquist)

Op de kale helling, wind in mijn haar, staan wij en je kijkt. Uit alle macht kijk jij naar mij, beeld van liefde. En ik, ik kruip door je betraande ogen binnen, glijd langs zenuwbanen, huppel over myelineknopen, synapsen ruisen, … Lees verder

Geplaatst in Anna Enquist | Tags: , , | 3 reacties

Pavane (Anne Enquist)

Canon, sonate, koraal. Je bouwt van geluid een vertrouwde woning; de sarabande, je hartslag, je adem. De pavane past je als huid, het requiem vormt een harmonisch tapijt. Geen huis hechter, geen steviger bouwsel van tijd. Ook zij had met … Lees verder

Geplaatst in Anna Enquist | Tags: , , | 2 reacties

Conversatie met de kinderen (Anna Enquist)

Aan tafel gaat het over wreed. Dat je een lied zingt waar de ander van moet huilen, en dat je dat wéét, zeggen zij zwaaiend met hun lepels. Zeker. Of met een licht de trage zwarte kreeften lokt. Jij in … Lees verder

Geplaatst in Anna Enquist | Tags: , , | Een reactie plaatsen