Categorie archief: Charles Ducal

Hart boven hard (Charles Ducal)

Zij die de wereld herleiden tot een portefeuille en op die schaal scherper kunnen zien waar de bron ligt, vullen almaar gulziger hun kruiken, denkend: wie de bron bezit, bezit ook de rivier. Hoeveel water dient geput om één portefeuille … Lees verder

Geplaatst in Charles Ducal | Tags: , | 1 reactie

Oog in oog (Charles Ducal)

’s Avonds hoort hij het grote huis hijgen. Uit verre kamers nadert een doodstille gang. De deur wacht op stappen. Schuilhoeken kijken. Hij staat voor de spiegel, hij het bangst omdat het beeld zich in hem laat betrappen: een schuldig … Lees verder

Geplaatst in Charles Ducal | Tags: , | Een reactie plaatsen

Que faire? (Charles Ducal)

Op een middag verscheen hij in de stad, het gezicht bleek, de jas versleten, als teruggekeerd uit het graf. Wij stonden opzij, wat verlegen, bang dat hij opnieuw zou gaan preken Wij hadden een baan en weinig tijd, maar waren … Lees verder

Geplaatst in Charles Ducal | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Gemeenschap (Charles Ducal)

Toen ik de kamer binnensloop lag zij wakker in tranen. Uit gewoonte begon ik te vragen. Zij zweeg. Een zwijgen als lood. Schuldbewust verzon ik een list. De hand op een van haar borsten. Begon ik de weg naar de … Lees verder

Geplaatst in Charles Ducal | Tags: , , , | Een reactie plaatsen