Categorie archief: Jacqueline van der Waals

Sinds ik het weet… (Jacqueline van der Waals)

Sinds ik het weet – ik weet het wel, ofschoon Nog onder ons angstvallig wordt ontweken, Het booze woord te noemen, dat bij ’t spreken Lacht ruw of wat onzuiver klinkt van toon, – Sinds ik het weet, werd mij … Lees verder

Geplaatst in Jacqueline van der Waals | Tags: , | Een reactie plaatsen

Winterstilte (Jacqueline van der Waals)

De grond is wit, de nevel wit, De wolken, waar nog sneeuw in zit, Zijn wit, dat zacht vergrijzelt. Het fijngetakt geboomte zit Met witten rijp beijzeld. De boom houdt zich behoedzaam stil, Dat niet het minste takgetril ’t Kristallen … Lees verder

Geplaatst in Jacqueline van der Waals | Tags: , | Een reactie plaatsen

Heb mij lief gelijk ik ben (Jacqueline van der Waals)

Ik zou tot al mijn vrienden willen gaan -Ook wel tot hen, die niet mijn vrienden zijn- En vragen: Heb mij lief, gelijk ik ben En stel aan mij geen eischen. Zie, ik kan Niet onderhoudend praten, niet gevat Of … Lees verder

Geplaatst in Jacqueline van der Waals | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen