Categorie archief: Judith Herzberg

Jiddish (Judith Herzberg)

Mijn vader zong de liedjes die zijn moeder vroeger zong later voor mij, die ze half verstond. Ik zing dezelfde woorden weer heimwee fladdert in mijn keel heimwee naar wat ik heb. Zing voor mijn kinderen wat ik zelf niet … Lees verder

Geplaatst in Judith Herzberg | Tags: , | 1 reactie

Eind van de winter en juist ook het praten van mensen (Judith Herzberg)

Zo helder, helderder dan water is de lucht doorzichtig stil te dun om te trillen en helemaal nieuw nog niets er in geen stof geen vocht geen rimpel overal smelt het zwelt het glimt het nu gaan de dingen weer … Lees verder

Geplaatst in Judith Herzberg | Tags: , | 2 reacties

Vraag, vragen (Judith Herzberg)

Je ging erheen om te genieten ik heb genoten, zeg je, maar is dat echt? Geniet je over je verdriet heen eronderdoor, of blijft het beleiden en mis je dan bij ieder scherp profiel als is het maar van bergen … Lees verder

Geplaatst in Judith Herzberg | Tags: , | Een reactie plaatsen

Alles wat denkbaar is (Judith Herzberg)

Alles wat denkbaar is fladdert en flitst. Geen la om het in op te slaan laat staan sorteren. Wij zoeken toevlucht in wat al gevangen, gedresseerd: boek, film, toneel, elk getemd deel van fladderend flitsgeheel. (bron: Staalkaart/De Harmonie)

Geplaatst in Judith Herzberg | Tags: | Een reactie plaatsen

Zoals (Judith Herzberg)

Zoals je soms een kamer ingaat, niet weet waarvoor, en dan terug moet langs het spoor van je bedoeling, zoals je zonder tasten snel iets uit de kast pakt en pas als je het hebt, weet wat het was, zoals … Lees verder

Geplaatst in Judith Herzberg | Tags: , | Een reactie plaatsen