Categorie archief: Luuk Gruwez

Sourdine (Luuk Gruwez)

en als er geen tederheid meer is, laten wij de tederheid dan veinzen met geblinddoekte handen en geloken ogen, liggend aan elkander als een grens. een woord mag dan niet langer een woord heten, maar een mondvol troostvol verzwijgen; en … Lees verder

Geplaatst in Luuk Gruwez | Tags: , | Een reactie plaatsen

Samenhorig (Luuk Gruwez)

er moet een wereld van verloren dingen zijn waarin een handschoen, inderhaast vergeten, het aanlegt met een oude krant een sjaal, een zakdoek of een kam. de handschoen mist de hand niet meer, de zakdoek hoeft geen jammernis, en zelfs … Lees verder

Geplaatst in Luuk Gruwez | Tags: , | Een reactie plaatsen

Jaren Later (Luuk Gruwez)

Omdat ik nooit één vers verzonnen heb dat zich om jouw schouders leggen liet als een warme arm of als een sjaal, maar je pover in mijn taal onthaalde, waar het altijd tochtig was, omdat ik door de eerzucht werd … Lees verder

Geplaatst in Luuk Gruwez | Tags: , , , | Een reactie plaatsen