Categorie archief: Maurits Mok

Een nieuwe dag (Maurits Mok)

Een nieuwe dag, daar staat mijn vrouw weer levend in haar lichaam, wolken slaap wast zij van haar gelaat, zij vangt te blinken aan en doet de kamer tintelen, terwijl haar ogen baden in het spiegelvlak. Een ademen komt door … Lees verder

Geplaatst in Maurits Mok | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Om de tafel (Maurits Mok)

Om de tafel. Het zijn de mensen van mij, de enkelen wier adem licht in mij ontsteekt. In de open tuindeuren staat een brok hemel, achtergrond van onze dagen. Meer zou te veel zijn, buitengaats wordt fluisteren een storm, denken … Lees verder

Geplaatst in Maurits Mok | Tags: , | Een reactie plaatsen

In memoriam (Maurits Mok)

Met iedere mens van mijn jonge jaren die uit het licht valt, sterf ik mee. Mijn voorhoofd wordt door koude aangevaren en in mijn ogen verzamelt zich sneeuw. Blindelings tast ik naar de verloren warmte en voel overal graniet. Een … Lees verder

Geplaatst in Maurits Mok | Tags: , , | Een reactie plaatsen

November (Maurits Mok)

November. Er is winter achter het denken. Laatste bladeren vangen zon en vallen af, droge tranen. Hoe lang geleden werd de wereld in haar herfstigheid jonger aan de huid, stookte verwachting koude tot vuur om, vernam het oor hartslagen in … Lees verder

Geplaatst in Maurits Mok | Tags: , , | Een reactie plaatsen