Categorie archief: Michel van der Plas

Winterse dageraad (Michel van der Plas)

Winterse dageraad, kom nog niet, kom nog niet: tegen uw oevers staat huiverend het riet. Licht ontwend, heeft het zich ijskussens toevertrouwd; nacht maakt het nederig, vorst maakt het oud. Geen van de stengels draagt zilveren pluimen meer; koude en … Lees verder

Geplaatst in Michel van der Plas | Tags: , | 1 reactie

Eén gedicht… (Michel van der Plas)

Eén gedicht zonder hem. Gras. Buigzaam groen voor blote voeten. Lopend pas verzinnen wat ze daar in de middag komen doen. Lachen van koelte, een toverkring beginnen. Ieder maar van een pad, een muur, een boom verbannen naar een vreemde … Lees verder

Geplaatst in Michel van der Plas | Tags: , | Een reactie plaatsen

Een middag lang (Michel van der Plas)

Een middag lang naar elkaar liggen kijken met niets dan liefde aan. Zijn wat je hebt: stilte die een schouder voor stilte schept, lippen en handen die adem aanreiken. Even soms huiveren, niet van gedachten, maar van verlangen dat zichzelf … Lees verder

Geplaatst in Michel van der Plas | Tags: , , | 2 reacties