Categorie archief: Rutger Kopland

Maaltijd (Rutger Kopland)

Het was Kerstmis, we zaten aan tafel en we wilden een aangename, liefst literaire conversatie daarom zei ik: vrienden, we weten dat de materie op ons bord en in ons glas kan vervluchtigen in ons lichaam tot pure poëzie maar … Lees verder

Geplaatst in Rutger Kopland | Tags: , | Een reactie plaatsen

Hetzelfde, anders gezegd (Rutger Kopland)

Terwijl alles nog stroomde en niets bleef, hoe je ook probeerde terug te keren, wanneer vond je jezelf. Geen moment waarin je zag wat je weerzag. Maar nu, nu de zon doodstil in de hemel staat, de rivier tot haar … Lees verder

Geplaatst in Rutger Kopland | Tags: , | 1 reactie

Ganzen (Rutger Kopland)

Wat bedoelde je toen je zei: diepte dat is een woord voor wat ik nu voel – diepte. Er vloog een kleine groep ganzen over, een ijskoude glasheldere hemel in december. Dat is wat ik bedoel zei je: ganzen godvergeten … Lees verder

Geplaatst in Rutger Kopland | Tags: , | Een reactie plaatsen

Schapen (Rutger Kopland)

Zo ging het altijd. ’s Avonds kwamen ze aan het water, stonden ze daar langzaam te kijken naar de overkant van de rivier. Allemaal waren ze anders en toch, allemaal aan elkaar volkomen gelijk, en ik, ik was één van … Lees verder

Geplaatst in Rutger Kopland | Tags: , | Een reactie plaatsen

Oude gezichten (Rutger Kopland)

Oude vrouwen, zij kunnen soms even glimlachen, even gezichten hebben als oude schilderijen. Ineens weet ik hoe mooi zij zijn geweest, hoe ik naar hen heb verlangd. Maar wat terugkeert in hun gezichten is voorbij, oud goudgeel licht over die … Lees verder

Geplaatst in Rutger Kopland | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Een lange wandeling (Rutger Kopland)

Wandelend met B en R mijn kinderen wordt het weer winter, word ik langzaam weer ingesponnen in altijd dezelfde nevelige bosranden, modderige wegen, het kille schreeuwen van fazanten, de grond dreunt onder een drietal fjorden-paarden, melancholie van licht bevroren boerenkool … Lees verder

Geplaatst in Rutger Kopland | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Vijver (Rutger Kopland)

Nu deze wereld zo ontroerend eindelijk toch dezelfde is als toen ik haar kende nu ik haar niet meer ken geluk was een dag aan die vijver in het gras met bomen tot in de hemel omkringd ik was hier … Lees verder

Geplaatst in Rutger Kopland | Tags: , | Een reactie plaatsen

Geen gezicht, geen handen…(Rutger Kopland)

Geen gezicht, geen handen, geen haar, en altijd een ander. Het is weer de geur van een vreemde mantel, zo dichtbij als die geur, maar ook zo onzichtbaar, ook zo voorbij. Ik kijk naar de hei, naar de mistige, eenzame … Lees verder

Geplaatst in Rutger Kopland | Tags: , , , | 2 reacties