Categorie archief: Stefan Hertmans

Landgraaf (Stefan Hertmans)

Hield ik aan een snelheid bij een grens, het rijden in spiralen zou van het glijden van forenzen in de tegenwind verhalen; maar nu, met ruggespraak en slaapsnelheid voorbij hun eigen doel gezonken, blijven gezichten achter glas, en bouten in … Lees verder

Geplaatst in Stefan Hertmans | Tags: , , | 1 reactie

Zwanen in Vincennes (Stefan Hertmans)

Iemand moest aan een sloep hebben gedacht – Het water, door zijn oevers tot een lijn Van lucht teruggebracht, rimpelde boven hoofden. Eerst glijdt het vrouwtje van de oever Op de buik, voorbij het kroost dat, Wachtend op een steen, … Lees verder

Geplaatst in Stefan Hertmans | Tags: , , , | 1 reactie

Cityscape (Stefan Hertmans)

Op Snipers Alley, in graffiti, staat dat iemand van Ana houdt. De avond is een stenen woud, tekens die leven achterlieten. Iemand knelt daar, achter een tweede raam, het laatste oordeel in de hand, verraadt zich zelfs niet door het … Lees verder

Geplaatst in Stefan Hertmans | Een reactie plaatsen

Rijpe kersen (Stefan Hertmans)

Wat stand houdt is oneetbaar. De oudste huizen worden ingeruild voor nieuwer puin, en gladde steen reikt al de hand aan ouder puin. Maar ik heb Under Milkwood in de kamer en Richard Burton, die als een dronkeman die in … Lees verder

Geplaatst in Stefan Hertmans | Tags: , | Een reactie plaatsen

Gelukstraat, Gent (Stefan Hertmans)

Het was in een oud schooltje, en de ramen waren hoog, dat zich de schaduw van een man tot in de lichtkring van oud stof voorover boog. Linden, kinderen in een onverstaanbaar nieuwe taal, herkenning van een uitzicht bij het … Lees verder

Geplaatst in Stefan Hertmans | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Eerste verlies (Stefan Hertmans)

De regen die plots harder is. Schaduw in een ondiepe nis. Dat ze geen evenwicht kon houden en een ogenblik bedacht: alles gaat mis. Het duurt wat langer eer ze adem krijgt, maar ze denkt sneller en ze zwijgt. Geluk … Lees verder

Geplaatst in Stefan Hertmans | Tags: , | Een reactie plaatsen