Categorie archief: Stijn Vranken

De buitenstaander (Stijn Vranken)

Buiten sta ik, niet alleen hier- of daarbuiten, maar overal buiten. Buitenstaan is wat ik doe. En kijken naar wat ik denk dat eenheid betekent, samenhang, verbondenheid. U kent het wel. Buitenstaan is wat ik doe. Ik ben er goed … Lees verder

Geplaatst in Stijn Vranken | Tags: , | Een reactie plaatsen

Een vage hoop misschien (Stijn Vranken)

Als door een droom die zich van schedelkant heeft vergist drijf ik mijn lichaam door de mist. Ik probeer de dingen te tellen maar dat lukt me niet, het licht verdampt, de dingen zijn de dingen niet meer, zelfs de … Lees verder

Geplaatst in Stijn Vranken | Tags: | Een reactie plaatsen

Niet iets (Stijn Vranken)

Ik weet het zeker, misschien is wat ons de ene dag niet en de andere plots wel doet bestaan, misschien is wat ons uit stof opwaait tot wat we bij voldoende zichtbaarheid elkaar noemen, misschien is wat licht geen tijd … Lees verder

Geplaatst in Stijn Vranken | Tags: , | Een reactie plaatsen

Nu (Stijn Vranken)

Ik kan je nu al zeggen nog voor eender wat, dat je mijn hart allang niet meer verlaten kan. Tenzij heel even – zoals nu, om wadend door m’n bloed naar m’n hoofd te stijgen. Dan denk ik aan je. … Lees verder

Geplaatst in Stijn Vranken | Tags: , , | 1 reactie