Categorie archief: Tijs van Bragt

Seizoen van krullen (Tijs van Bragt)

De schuur zucht onder het graan En de duinen verbergen nog de dagen Van een vlakke zee verwacht ik niets dan kabbelende garnalen – over mijn wreef We snijden zeekraal & zinnen Snuiven de neus vol hop In het moment … Lees verder

Geplaatst in Tijs van Bragt | Tags: , | 2 reacties

Ik was Rachmaninov (Tijs van Bragt)

Werkelijk: mijn pen kraste op zijn manier. Ik was hem: Rachmaninov. Russische regen in een wolk kan niet anders doen dan vallen. Het is dat, of stil gaan leven. Landgoed spreekt tot landgoed. Daartussenin staan ik, mijn koffer met vaste … Lees verder

Geplaatst in Tijs van Bragt | Tags: , | 2 reacties

De vreemde eend (Tijs van Bragt)

Ik ruik de appels aan draadjes. Er is wiegend blad. dat is buiten. Het open raam speelt, met zijn scharnieren. De hond onder tafel zucht. En dat alles merk ik. Het is vroeg. De zon dampt in mist. In mijn … Lees verder

Geplaatst in Tijs van Bragt | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Je bent mooi (Tijs van Bragt)

Dat er vreemde dingen gebeuren langs spoorlijnen, onder bruggen En dat ik dat niet weten wil, meen je In het donker vang jij licht & Je hebt een net vol sissende motten Jouw elleboogholtes zien eruit als zo’n spel van … Lees verder

Geplaatst in Tijs van Bragt | Tags: , , , | Een reactie plaatsen