Tagarchief: Hans Warren

Afstoten. (Hans Warren)

Afstoten. Dit niet, dat niet meer. De rust, die daardoor ontstaat en het vermogen te concentreren op het enige. Vrienden, bezittingen, gewoonten, illusies, weg er mee, ook het leven, mogelijk? De rust die ontstaat moet absoluut zijn, het enige weggevallen. … Lees verder

Geplaatst in Hans Warren | Tags: , | Een reactie plaatsen

Aanwezigheid (Hans Warren)

Je bent bij mij in het grijze ochtendbreken als ik door bedauwde velden ga en vroege zon de wolken overstraalt met rosse streken en als de zilver-toeë klaver openplooit. Je bent op het strand waar de golfslag breekt en zilte … Lees verder

Geplaatst in Hans Warren | Tags: , | Een reactie plaatsen

Morgenzee (K.P. Kaváfis)

Laat ik hier gaan staan. En laat ook ik even de natuur aanschouwen. Het vonkende azuur van morgenzee en wolkeloze hemel, een gele kust: alles overgoten door een groot, mooi licht. Laat ik hier gaan staan. En me wijsmaken dat … Lees verder

Geplaatst in K.P. Kaváfis | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Voor Jou (Hans Warren)

Ben jij het die dit leest? Heb je net je astrakan muts afgezet, en vallen nu je zwarte krullen warm naar het papier? Slaat het licht van deze bladzij op in de goudspikkels van je ogen, glimlach je gelukkig, nu … Lees verder

Geplaatst in Hans Warren | Tags: , , | 1 reactie

Liggend in de zon (Hans Warren)

De liefste sluimert naast mij in het kruid. Onder mijn arm door lig ik naar haar te staren. Soms laat de wind haar zachte lange haren strelend over mijn rug, mijn naakte huid. Ik luister naar het ijl ruisend geluid … Lees verder

Geplaatst in Hans Warren | Tags: , , | 1 reactie

Een vallende ster (Hans Warren)

Nachtvlinders en vleermuizen en jij in het gras. Kom, het trekt vochtig op, maar jij lacht, wijst omhoog: een vallende ster! Het wordt snel donkerder, enkel oogwit en tanden blinken als de vuurstreep dooft. Warm tegen mijn knieën leg je … Lees verder

Geplaatst in Hans Warren | Tags: , | Een reactie plaatsen

Maarts hol (Hans Warren)

Lente breekt onweerstaanbaar door, een hevig bloeien en sterven herbegint, en jij, waar ben je, in welke waan kan ik je omhelzen? Goed, je lichaam wrijft tegen het mijne, er ie iets ruls, iets looiigs als gemalen eikenschors tussen ons; … Lees verder

Geplaatst in Hans Warren | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Soms (Hans Warren)

Soms als ik ’s nachts een aanwaaiend geluid hoor dat me verschrikt, denk ik opeens: er waren nachten dat ik werkelijk verwachtte dat je kon komen, dat ik het licht aanliet, de deur van slot, iets lekkers op de tafel. … Lees verder

Geplaatst in Hans Warren | Tags: , , , | 2 reacties