Tagarchief: Ida Gerhardt

Spoedopname (Ida Gerhardt)

Leg het nu hier maar neer: horloge, sleutelbos, het mes met stalen veer, de vulpen en het geld. Alles wat niet meer telt; leg het hier zo maar los. Of neen, berg het maar op, maak avond en ga heen. … Lees verder

Geplaatst in Ida Gerhardt | Tags: , | 1 reactie

Geluk (Ida Gerhardt)

Als een rozeruiker zoet in het zacht ontloken turen, schat van de ademloze ure dat het hart zijn liefde ontmoet. Als een rozeruiker zoet is het ingetogen zwijgen, sprakeloos tot elkander neigen als het hart de liefste ontmoet. Als een … Lees verder

Geplaatst in Ida Gerhardt | Tags: , , | 1 reactie

De akelei (Ida Gerhardt)

Toen hij het kleine plantje vond, boog hij aandachtig naar de grond en dan, om wortels en om mos groef hij de fijne aarde los, voorzichtig – dat zijn hand niets schond. Behoedzaam rondom aangevat droeg hij het langs het … Lees verder

Geplaatst in Ida Gerhardt | Tags: , , , | 2 reacties

Voor dag en dauw (Ida Gerhardt)

                                                      In memoriam M. Nijhoff Wel elke ochtend ligt de dauw over uw verzen, … Lees verder

Geplaatst in Ida Gerhardt | Tags: , , , | 1 reactie

Verwachting (Ida Gerhardt)

Weet gij het ook de ganse nacht! De vogels komen. Aan een geuren —van wind, van water?—valt te speuren hoe ’t lage land een komst verwacht. Mórgen het teken aan de lucht —een frons, een lijn, een krimpend wolken— en … Lees verder

Geplaatst in Ida Gerhardt | Tags: , , , | 1 reactie

Lente (Ida Gerhardt)

Voorzichtig beginnen te spelen binnen een groenende koelte, de bloemen met name te groeten en van het hart te ontsluiten aarzelende kamers. Het brood met elkander te delen, de koele beekval te voelen. En in de avond te wachten de … Lees verder

Geplaatst in Ida Gerhardt | Tags: , | Een reactie plaatsen

Lof van het onkruid (Ida Gerhardt)

Godlof dat onkruid niet vergaat. Het nestelt zich in spleet en steen, breekt door beton en asfalt heen, bevolkt de voegen van de straat. Achter de stoomwals valt weer zaad: de bereklauw grijpt om zich heen. En waar een bom … Lees verder

Geplaatst in Ida Gerhardt | Tags: , | Een reactie plaatsen

Het onweer (Ida Gerhardt)

Verscholen in de holle wilgenstam zie ik de bliksem zigzaggen in de rivier. De donder schudt het land. Ik ben doorweekt tot op de huid en mateloos gelukkig-tot de kern des harten. Uit de vochte stomp met lichtend mos komt … Lees verder

Geplaatst in Ida Gerhardt | Tags: , | Een reactie plaatsen