Tagarchief: M. Vasalis

Aan een boom in het Vondelpark (M. Vasalis)

Er is een boom geveld met lange groene lokken. Hij zuchtte ruischend als een kind terwijl hij viel, nog vol van zomerwind. Ik heb de kar gezien, die hem heeft weggetrokken. O, als een jonge man, als Hector aan de … Lees verder

Geplaatst in M. Vasalis | Tags: , | 2 reacties

De tijd, het stromende getij… (M. Vasalis)

De tijd, het stromende getij gaat nu zo snel en het verval zo steil, alles werd weggespoeld. Kom nu forellen, mijn herinneringen spring met de verse krachten en met de eerste wilde geuren tegen de stroom. (Bron: Verzamelde gedichten/Van Oorschot)

Geplaatst in M. Vasalis | Tags: , | 1 reactie

Wachten in de ochtend (M. Vasalis)

Ik zat te wachten in een groot en leeg café in bont gedoken, rillend in mijn eigen vuur en alle bleke kelners wachtten mee… Zij spraken weinig, met gedempte stem: ze wacht op hem, ze wacht op hem, op hem… … Lees verder

Geplaatst in M. Vasalis | Tags: , | 1 reactie

Sub Finem (M. Vasalis)

Met dank aan Piet En nu nog maar alleen het lichaam los te laten – de liefste en de kinderen te laten gaan alleen nog maar het sterke licht het rode, zuivere van de late zon te zien, te volgen … Lees verder

Geplaatst in M. Vasalis | Tags: , , , , | 3 reacties

Aan het verre lief (M. Vasalis)

Ik denk aan ledematen in de ochtendstond, fris als tulpenstelen, rond en stroef. Ach lief. En aan het ondergronds geluk dat door de aders van de ziel stroomt en in plotseling gelach opspringt, hoog als de eerste dag. Denk aan … Lees verder

Geplaatst in M. Vasalis | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Droom (M. Vasalis)

Ik liep vannacht – van een optocht los- geraakt – ineens onder een hoog en luchtig viaduct, jong, naast mij liep een grote vrij zware jonge man. De pijlers werden bomen en het beton werd losse grond. En ogenblikkelijk stonden … Lees verder

Geplaatst in M. Vasalis | Tags: , | Een reactie plaatsen

Diep van mijzelf… (M. Vasalis)

Diep van mijzelf en van mijn zang vervreemd hoor ik in twijfel niets dan toon na toon, ontken de wijs, de oude, diep-beminde melodie, ontdek ik in de grootste eenheid hoon. Afzonderlijk, vervreemd, is alles wat ik zie. Eén boom … Lees verder

Geplaatst in M. Vasalis | Tags: , , , , | 1 reactie

Tijd (M. Vasalis)

Ik droomde, dat ik langzaam leefde… langzamer dan de oudste steen. Het was verschrikkelijk: om mij heen schoot alles op, schokte of beefde, wat stil lijkt. ‘k Zag de drang waarmee de bomen zich uit de aarde wrongen terwijl ze … Lees verder

Geplaatst in M. Vasalis | Tags: , | Een reactie plaatsen