Tagarchief: Paul Snoek

Daarom (Paul Snoek)

Daarom dat ik schrijf vanwege het licht dat dit geen tekst is met een vergezicht. Maar dat ik verwijs naar de stilte om haar te bewonen woord voor woord als een voorlopig toevluchtsoord. Daarom dat ik schrijf: mijn toekomst, ik … Lees verder

Geplaatst in Paul Snoek, Uncategorized | Tags: , | 1 reactie

Wij (Paul Snoek)

Twee duivinnen zijn wij zuiver en doorzichtig op de bodem van een zee van wijn. Als een tweeling in hetzelfde ei verblijvend, als twee druppels drijvend in dezelfde levenslijn. Wij zijn verslaafde drinkers van elkaar. Wanneer wij slapen aan ons … Lees verder

Geplaatst in Paul Snoek | Tags: , | 1 reactie

Boodschap (Paul Snoek)

Niemand gelooft mij. Het is te eenvoudig. Elke dag ik ontwaak uit mijn slaap, verdoofd als na een explosie, met lood in de lippen, met stof en drukwerk in mijn haar. En het gaat verder en het blijft gevaarlijk. Ik … Lees verder

Geplaatst in Paul Snoek | Tags: , | 1 reactie

Gedicht met zeewater geschreven (Paul Snoek)

Ziet, schier leeg en schreeuwerig is de zee nu vol schilfers van te diep gestorven vissen. De zachtste schelpen missen hun povere broosheid en zijn heel kort doorzichtbaar als een zenuw. Verlaten handhaven de dunne planten zich niet langer. Zwemmen … Lees verder

Geplaatst in Paul Snoek | Tags: , | Een reactie plaatsen

Derde gedicht voor Maria Magdalena (Paul Snoek)

Liefste met je lichaam medeplichtig aan de schuld van dit gedicht, mijn hooglied zal een laaglied zijn, mijn kus een handvol rustig stof. Je hart, je schonk het mij scheurend, maar je lichaam je draagt het gedragen als de schaduw … Lees verder

Geplaatst in Paul Snoek | Tags: , | 1 reactie

De wind bestaat… (Paul Snoek)

De wind bestaat uit zeven soorten water, De zee is een weerspiegeling van wind En helder in haar tijdeloze stilstand Is de stilte de vlezige oorsprong. Van alles dat ontwijdend de aarde bevolkt om te wijden Of uit de liefde … Lees verder

Geplaatst in Paul Snoek | Tags: , | 2 reacties

Ik ben de zon, de zomer niet… (Paul Snoek)

Ik ben de zon, de zomer niet. Ik draag een vlies van liefde om mijn hart, als goud zijn glans of hout zijn as en dit is geven. Ook broosbaarheid, maar niet van glas. Ten slotte de beweging met vingers … Lees verder

Geplaatst in Paul Snoek | Tags: , | 2 reacties

Gedicht 856 (Paul Snoek)

een jong dichter is een tramper zonder moederhaven hij west in het oosten hij noordt in het zuiden een jong dichter zoekt zichzelf in een spiegel hij noemt de poolster het noordelijke zuiderkruis een jong dichter is een lege schildersezel … Lees verder

Geplaatst in Paul Snoek | Tags: , , | Een reactie plaatsen