Post Tenebras Lux (Jotie T’ Hooft)

In de stilte van het gras is het voorjaar
geboren, het koren gezaaid
en de mogelijkheden weer open.

Maar in alle stilte grijpen wij plaats,
verjagen met geluid de dichters
uit hun huizen en huilen daarna
om wat verloren ging.

Jij ontdoet me van mijn woorden
en legt mij naakter op het grote bed
van de avond in je ogen gaat de zon
onder.

Je vingers zaaien mijn zintuigen vol vrede,
spannen de paarden uit en strelen het denken
glad. Zo waait jouw lente naar mijn lichaam
over.

(Bron: Verzameld werk/De Bezige Bij)

Geplaatst in Jotie T'Hooft | Tags: , | 1 reactie

Het schitterende (Elma van Haren)

… En met de geur van water in de schaduw, een groene.
Ik kantelde de bemoste stenen om
de zilvervisjes weg te zien glibberen.
Het was een droom over het plezier van het omkeren,
    die wetenschap dat je van alle kanten…
    en dan toch niet verloren raken!
De vrijheid om vanuit elk opzicht het uitzicht…
    Zoals dieren ruiken dat het gaat regenen, terwijl
    de lucht nog blauw is. Ja,
    dat moest ik beter begrijpen.
        Ook wolken behoren tot het landschap.
        Niet altijd denken dat omhoog kijken meteen
        het zwaard naar beneden laat suizen.

Het was een droom over kristalhelderheid,
waarin ik mijn eigen bewegingen zag,
die ik maakte in mijn slaap.
                                                  Een slaapvattend mij.
    Eerst een slaapdronken ademen en dan
    het kneden van droom door de hersens
    om met veel zuurstof wakker te worden.

Uit bed gesprongen om vlug in de spiegel
te zien wat erin zat die dag.
    De zilvervisjes, die van onder uit de slaap
    naar boven waren geschoten door mijn gezicht
    en zich hadden verborgen in de schaduw bij mijn mond
    de ogen de haargrens.
Ik telde mijn geld
en liep in de dag
                            met een zilvergezicht.

(Bron: Eskimoteren/de Harmonie)

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , | Een reactie plaatsen

Zomer (Marc Cosyns)

met een veldboeket
uit juni in juli
geplukt en getekend
van harte beterschap
de zomer begint voor de meesten
niet zo duidelijk
na zonneschaduw op de muur

verlost van dat hard labeur
de zon op het lijf gebrand
getijde tattoos in blote bloei
ontlast van examengesleur
keineige muziek in oorgeloei
de tentjes in opgezet verband
bevrijd van leeftijdsterreur

met een Bongobon,
een festivalticket
gekocht en gesigneerd
van harte gefeliciteerd
de zomer eindigt voor de meesten
niet zo onbegrijpelijk
na verandering van uur




Met een oprecht dank-je-wel aan Marc!
“Take care of all your memories. For you cannot relive them” (Bob Dylan)

(Bron: Laatstleden/Jongstleden, Gedichten voor leven en dood – Uitgeverij Vrijdag)

Geplaatst in Marc Cosyns | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Kindertekening (J. Eijkelboom)

Centraal de knalronde vijver,
lisdodden waaierend eromheen
als uit het wiel geschoten spaken.

Wij noemden ze sigaren en wisten
dat ze, mits met petroleum doordrenkt,
als fakkels te gebruiken waren.

Wat nu als weegbree staat te boek
waren toen nog luizenbloemen, zoals pispotjes
hingen aan nog naamloze akkerwinde.

Wegwerpnamen uit de tijd dat schoonheid
je beroerde als misschien nooit later,
want niet als zodanig.

(Bron: Verzamelde gedichten/Arbeiderspers)

Geplaatst in Jan Eijkelboom | Tags: , | Een reactie plaatsen

High Summer on the Mountains (Idris Davies)

High summer on the mountains
And on the clover leas,
And on the local sidings,
And on the rhubarb leaves.

Brass bands in all the valleys
Blaring defiant tunes,
Crowds, acclaiming carnival,
Prize pigs and wooded spoons

Dust on shabby hedgerows
Behind the colliery wall,
Dust on rail and girder
And tram and prop and all.

High summer on the slag heaps
And on polluted streams,
And old men in the morning
Telling the town their dreams.

(Bron: http://teifidancer-teifidancer.blogspot.be/2010/02/idris-davies-poet-of-people.html)

Geplaatst in Idris Davies | Tags: , , , | 1 reactie

De stroom uit de Cordilleras (Pablo Neruda)

De stroom weet nog niet dat hij stroom heet.
Hier werd hij geboren, de stenen vechten met hem
en terwijl hij zich geeft
aan de eerste beweging
leert hij muziek en zet al schuim vast.
Hij is maar een onduidelijke draad
ontstaan uit sneeuw
tussen de omstandigheden
van groene rotsplaat en naakt hoogplateau:
hij is maar een arme
verloren bliksem
wiens flikkering even
het planeetsteen schramt,
zo tenger
zo donker
is hij hier nog
dat het lijkt of hij niet
zal overleven
als hij valt
en in de hardheid zijn lot zoekt
maar hij ontwijkt de top,
hij steekt
de minerale flank van de berg
als met een angel en zijn bijen vliegen
naar de weide van de vrijheid.
De steenplanten
richten hun stekels tegen hem op
en de vijandige aarde
wringt hem in pijl- en hoefijzervorm,
ze maakt hem bijna onzichtbaar,
maar, zeer klein,
weerstaat hij haar, gaat verder en overschrijdt
de drempel van ijzersteen
van de vulkanische nacht,
hij hoort en vreet aan
en rijst, zuiver en hard als een zwaard,
tegen het kwarts veranderd in een ster
en hij maakt zich langzaam, open voor de koelte,
uiteindelijk een stroom geworden, duurzaam en overdadig.

(Bron: Pablo Neruda, twintig gedichten, vertaald door Willy Spillebeen/Uitgeverij G. de Vries-Brouwers p.v.b.a.)

Geplaatst in Pablo Neruda | Tags: , | Een reactie plaatsen

Large Mountain (Martin Reints)

LargeMountain_AnishKapoor_Lhoist-Group-Collection

Je loopt over harde klei, over stenen, kiezels, mos
in een rivierdal dat zichzelf sinds lang aan het
                                                                uitslijten is

totdat je tot stilstand komt

en je kijkt naar een berg die
hier kennelijk is opgegraven

nu zie je: dat je niet weet hoe groot, hoe hoog, hoe
ondoorgrondelijk het gebergte is

en er begint een rustige koele wind te waaien

om je heen het steeds verder uitslijtende rivierdal
om je heen steeds ondoordringbaarder het
                                                    hooggebergte

en de wind, of is het je adem, of is het muziek

terwijl het stilstaan waar je mee bezig bent
op vallen begint te lijken.

(Bron: Poëzie voor Anish Kapoor/Bozar)

Geplaatst in Martin Reinst | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Turkooizen scheepje (Dirk van Bastelaere)

Het is al dag. Maar wie maakt dat
Waar? Niet de vrouw met haar hand
Bij een lichtknop. In die gang ook
De rode trui om een lichaam niet.
Wat is niet ooit onklaar gemaakt?

Tot dan weer, op mijn mouw gebreid,
Het ding zich uit een draad bevrijdt
Dat kruipt alsof het aan komt varen:
Turkooizen scheepje op een rode trui.
Een wollen schoorsteen en niet daar.
En dat de draad mij wist te vinden.

Het is al dag, maar zonder geluid.
Tussen het niets
Dat de dag maakt
En het niets na een gil
een klein turkooizen scheepje

Van verschil.

(Bron: Pornschlegel en andere gedichten/Arbeiderspers)

Geplaatst in Dirk van Bastelaere | Tags: , | Een reactie plaatsen