In kamers kun je wachten (Peter Goethals)

In kamers kun je wachten. Of kijken.
Je kunt ze voorbij lopen of hun
deur openen en zeggen: Zo, hier
verblijf je dus. Goeiedag.

Je kunt ook gewoon op de vloer van
een kamer liggen en naar de zoldering
staren. Ziedaar, die vlek, is dat geen
schaap in een witte weide?

Maar een kamer is op haar best wanneer
zij alleen, zonder mensen, in een huis
is genesteld. Dan is zij mooi.
Dan heeft zij alle tijd van de wereld.

(Bron: Geen nacht zo mooi of ‘t is een dief/Bakermat)

Geplaatst in Peter Goethals | Tags: , | 3 reacties

Ik wou… (Herman Gorter)

Ik wou je kwam heel dicht
staan in mijn kamerlicht,
en je stak je hand zoo zacht
door den zomernacht.

En ik voelde je arm
om mijn lichaam warm,
en je wangen rond
ging stil mijn ademmond.

O ik zocht je gezicht
zoo, mijn oogen dicht,
en je lippen – en je zei:
ik wou jijwasmij.

(Een van de sensivistische verzen die Herman Gorter wegliet uit zijn bundel De School der poëzie. Opgenomen in: Mimicry (pastiches), Paul Claes/Uitgeverij Kritak)

Geplaatst in Herman Gorter | Tags: , | 1 reactie

De schaduw (Anton van Duinkerken)

Ik zit met mijn schaduw, alleen in de kamer
    En allebei heffen wij ‘t glas,
Roekeloos ik, en mijn schaduw bezonnen,
    Alsof hij een ander was.

Maakt hem de lichtval een trager gestalte
    Dan schaduwen dienen te zijn,
Of wordt het gezicht van mijn ogen verlangzaamd
    Door deze snel werkende wijn?

Hoe kan ik raden, wat wijsheid mijn schaduw
    Van mij gescheiden bezint,
Welk somberder lied op zijn duistere polsslag
    Wellicht te zingen begint?

Nimmer gekend volgt hij elke beweging:
    Een slaaf — en dien niemand bevrijdt — ,
Dromende tussen de dood en het wezen
    Der levende werkelijkheid.

(Bron: Hart van Brabant/De Spieghel. Opgenomen in: Dichters van deze tijd/P.N. van Kampen & Zoon N.V.)

Geplaatst in Anton van Duinkerken | Tags: , | Een reactie plaatsen

IV REFUGE (Cees van der Pluijm)

In ‘t eerste ochtendlicht zag ik hem staan
Een reiger haast, zo roerloos; geen gerucht
Ontging aan zijn gestalte. Maar gespannen
Was elke spier, gereed om toe te slaan

En alles zweeg van diep ontzag. Beducht
Voor kracht die met geen woord leek uit te bannen
De taal zou aan zichzelf ten onder gaan
Formules zouden falen. Zonder vrucht
Zou ‘t pogen zijn elk onheil af te weren

Ik heb zijn hoge zwijgen niet verstoord
Maar waagde ‘t evenmin mij om te keren
Ik staarde maar wat naar de vale lucht
En ik begreep. De dichter maakt het woord
Het woord de taal: de vluchter maakt de vlucht

(Bron: GOFFERT 1987 uit: Van liefde en een niet te lessen dorst, Gedichten 1998 – 1973/Féminin Littéraire)

Geplaatst in Cees van der Pluijm | Tags: , | 1 reactie

Wat samen met mij wordt geboren/Lo que nace conmigo (Pablo Neruda)

Ik zing van het gras dat samen met mij wordt geboren
op dit vrije moment, de fermenten bezing ik
van kaas, van azijn, de geheime
bloei van de eerste uitzaai, ik bezing
het lied van de melk die, de uiers uit,
wit valt in wit,
ik bezing de groeisels van de veestal,
de verse mest van de grote koeien
met geur waaruit zwermen
blauwe vleugels opvliegen, ik spreek
zonder overgang van wat nu gaande is
met de hommel en zijn honing, met het korstmos
en zijn geluidloze ontkiemingen:
als ononderbroken tamtams
luidt het komen en gaan en komen,
de overdracht van het leven aan leven
en ik raak geboren, geboren, geboren
met als wat geboren wordt, ik ben één
met het groeien, met het gedempte krioelen
van alles wat om mij heen
zich voortzet in opeengepakte vochten,
in meeldraden, in tijgers, in sappen.

Ik behoor toe aan de vruchtbaarheid
en ik zal groeien waar levens groeien.
Ik ben jong met de jeugd van het water,
ik ben traag met de traagheid van de tijd,
ik ben puur met de puurheid van lucht,
duister met de wijn van de nacht,
en onbeweeglijk blijf ik pas wanneer ik
zo mineraal ben dat ik zie noch hoor
en aan ontstaan en groeien
geen deel meer heb.

Toen ik het woud had uitverkoren
om van te leren hoe ik bestaan moet,
blad na blad,
heb ik nog meer lessen genomen,
en leerde wortel te zijn, diepe poel,
zwijgende aarde, glasheldere nacht
en langzaam meer en meer: het hele woud.

=============================================

Canto a la hierba que nace conmigo
en este instante libre, a los fermentos
del queso, del vinagre, a la secreta
floración del primer semen, canto
al canto de la leche que ahora cae
de blancura en blancura a los pezones,
canto a los crecimientos del establo,
al fresco estiércol de las grandes vacas
de cuyo aroma vuelan muchedumbres
de alas azules, hablo
sin transición de lo que ahora sucede
al abejorro con su miel, al liquen
con sus germinaciones silenciosas:
como un tambor eterno
suenan las sucesiones, el transcurso
de ser a ser, y nazco, nazco, nazco
con lo que se está haciendo, estoy unido
al crecimiento, al sordo alrededor
de cuanto me rodea, pululando,
propagándose en densas humedades,
en estambres, en tigres, en jaleas.

Yo pertenezco a la fecundidad
y creceré mientras crecen las vidas:
soy joven con la juventud del agua,
soy lento con la lentitud del tiempo,
soy puro con la pureza del aire,
oscuro con el vino de la noche
y sólo estaré inmóvil cuando sea
tan mineral que no vea ni escuche,
ni participe en lo que nace y crece.

Cuando escogí la selva
para aprender a ser,
hoja por hoja,
extendí mis lecciones
a aprendí a ser raíz, barro profundo,
tierra callada, noche cristalina,
y poco a poco más, toda la selva.

(Bron: Memorial de Isla Negra. Opgenomen in: Honderd jaar Nobelprijspoëzie/Meulenhoff. Vertaling: Dolf Verspoor)

Geplaatst in Pablo Neruda | Tags: , , | Een reactie plaatsen

VOOR DEN STORM (J. Greshoff)

Een zeil en een perfide wind;
Dit spookschip: “Het Verlangen” glijdt
Over den zwarten gladden tijd
Stuurloos en blind.

Er is geen einder en geen kust,
De laatste ster is al gebluscht.

De dronken equipage brult
“Wij gaan nog niet naar huis”, een lied
Van bittere’ overmoed vervuld…
“Nog lange niet, nog lange niet!”

(Bron: AARDSCH & HEMELSCH, gedichten door J. GRESHOFF, 2e druk/Maastricht Boosten & Stols 1928)

Geplaatst in J. Greshoff | Tags: , | Een reactie plaatsen

Calle/Straat (Waldo Rojas)

Todos los caminos conducen a esta calle que se mira a sí misma
a través de sus ventanas.
Todos los pasos alejan de esta calle
y es su soledad lo único que crece en la medida de
las luces
y del pestañear de alas de murciélagos.
Haremos algo alguna vez en esta calle que no sea caminar

y blanquearnos los hombros con la cal de sus muros,
aunque es ésta la Calle de los Pasos que se Esfuman
con la velocidad del resonar del empedrado de su suelo.

Es ésta la calle que se fuga de su imagen,
que tambalea sin caer en el recuerdo
y es en ella donde habita – desterrado –
“aquél extraño que en ciertos momentos viene a nuestro
encuentro en un espejo”.

==============================================================

Vertaling door Riekus Waskowsky

Alle wegen leiden naar deze straat die zichzelf bekijkt
door zijn vensters.
Alle stappen verwijderen zich van deze straat
en zijn eenzaamheid is het enige dat groeit
met de lichten
en het knipogen van vleermuizenvleugels.
Laten wij in deze straat eens iets anders doen dan lopen

en onze schouders wit schuren aan de kalk van haar muren,
ook al is dit de Straat van de Verloren Stappen,
verloren met de snelheid waarmee ze weerklinken op het plaveisel.

Het is deze straat die wegvlucht van zijn beeld
dat aarzelt op de drempel van de herinnering;
het is in deze straat waar – in ballingschap –
“de vreemdeling woont die ons soms tegemoet
komt in een spiegel”.

(Bron: Poëzie is een gebaar, vijfentwintig-en-één gedichten uit Latijns Amerika/Novib Poetry International)

Geplaatst in Waldo Rojas | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Wit (K. Schippers)

Het wit tussen regels
Ook het wit tussen woorden

Dat is iets anders dan
‘daar staat niets’
of
‘daar gebeurt niets’

Wit wordt gezien
omdat het op papier
niet alleen is.

Vergezeld wit geeft richting aan ogen

Richting lijkt er ook altijd
te zijn als je gewoon
om je heen kijkt: toch hoeft
er niet speciaal iets te gebeuren

Dat is het verschil met papier:
zolang er wit is
volgen er meestal wel
scènes of gebeurtenissen

Wit is een oude meester

(Bron: Een vis zwemt uit zijn taalgebied/Em. Querido’s Uitgeverij BV

Geplaatst in K. Schippers | Tags: , | 2 reacties