Al een jaar lang… (Jan Arends)

Al
een jaar lang
schrijf ik
elke dag
een brief.

Altijd
dezelfde brief.

Altijd
aan dezelfde man.

Toch
heb ik nooit
die brief geschreven

Waarom niet?

Een mens
kan uit
zijn woorden komen
niet
uit zijn schaamte.

(Bron: Verzameld werk/De Bezige Bij. Opgenomen in: Op een pad van briefpapier…, Brieven in de poëzie/Vroom en Dreesmann)

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , | Een reactie plaatsen

De maan verrijst (Jacques Perk)

Het duister doet de tinten samenvlieten
  En dekt met fulpen nacht het schel azuur, —
Nu gaat de glimvlieg heen en weder schieten,
  Gelijk een star, gelijk een dansend vuur:

    De stilte bidt. — Een tempel is natuur,
En de aard voelt zich met vrede als overgieten….
    Het is dezelfde heilige avonduur’,
Als toen ik ‘t eerst heur aanblik mocht genieten:

Eerbiedig denk ik aan het jong verleden:
Ik hoor heur stem, ik hoor heur zachte schreden,
    Op bloemengeuren stijgt haar naam omhoog —

Wat zou dat zilver op den bergtop wezen?….
Daar is de maan in al haar glans verrezen…
    Zoo rijst Mathilde voor het droomend oog!

(Bron: Jacques Perk, Gedichten/Tjeenk Willink)

Geplaatst in Jacques Perk | Tags: , | Een reactie plaatsen

Overgang (Ed Hoornik)

Slaapkamerstilte, iedre morgen weer;
dag, die begint en niet is te ontwijken;
kleeren, waarin mijn leven ligt te slijten;
lichaam, dat oud wordt, iedere hartslag meer;
gespiegeld hoofd, dat kijkt als ik mij scheer;
kamer daarachter die ook mee gaat kijken;
koude die ik dan langs mijn rug voel strijken;
wereld, waarin ik langzaam wederkeer:

gewone dingen uit mijn daagsche doen:
huissleutel, zakmes, vulpen, paperassen,
die ik als een klein kind met name noem;
poeders voor als de pijn mij zou verrassen,
verzen van Achterberg en J.C. Bloem,
die als twee armen aan mijn lichaam passen.

(Bron: Het menselijk bestaan/Daamen)

Geplaatst in Ed Hoornik | Tags: , | Een reactie plaatsen

In een ligstoel (Dirk van Bastelaere)

De wolken komen aan op de deur
en steken de brand in de glazen.

Tussen de blik aangebonden door het vervluchtende
dat op hem toezeilt in een lijster die tegen de ruit opbotst
en de beweging erna, als hij opstaat, is hij in die mate
    versponnen
dat de inertie opgloeit als gif
in zijn bril.

Later houdt de avond
zijn gezicht in het zwart en de avond valt stil.
Dan legt de traagheid
van de schuur zich in hem neer en brengt onbruik over
het roestend gereedschap,
de romboëder, een houten kogel, de lijster
waarin het niet langer bloedt.

Het wachten hier
kent zijn gelijke niet
tenzij in een ligstoel
omringd door de rietvlakte die achteraf werd gewonnen op de
  rivier.

(Bron: Diep in Amerika/Atlas)

Geplaatst in Dirk van Bastelaere | Tags: , | 1 reactie

Van oude mensen… (Daan de Ligt)

ik zie de oude Takma lopen
leunend op z’n stok
de lasten van een stil verleden
doen z’n schouders buigen

ik zie m’n oude vader lopen
langs verlaten straten
het gewicht van eenzaamheid
als ballast op z’n rug

en dan zie ik mezelf
als oude man voorbijgaan
is dit een toekomstbeeld
van een ver verleden

vanaf z’n nieuwe kinderfiets
kijkt m’n zoon verbijsterd toe

(Noot: “De oude Takma kwam juist van de hoge brug, over de kazerne, aan, stijfrecht in zijn dicht toegeknoopte overjas, iedere stap overdenkend, en zich steunende op ivoorknoppige stok… Uit: Van oude mensen, de dingen die voorbij gaan. Louis Couperus)

Geplaatst in Daan de Ligt | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Aan een boom in het Vondelpark (M. Vasalis)

Er is een boom geveld met lange groene lokken.
Hij zuchtte ruischend als een kind
terwijl hij viel, nog vol van zomerwind.
Ik heb de kar gezien, die hem heeft weggetrokken.

O, als een jonge man, als Hector aan de zegewagen,
met slepend haar en met de geur van jeugd
stroomende uit zijn schoone wonden,
het jonge hoofd nog ongeschonden,
de trotsche romp nog onverslagen.

(Bron: Vergezichten en gezichten/Van Oorschot)

Geplaatst in M. Vasalis | Tags: , | 2 reacties

Zondagochtend, Wielwijk (J. Eijkelboom)

De nevel hield de geuren bij de grond.
Uit de open kerkdeur kwam een walm
van wierook. Geheim sloop
rond het ziekenhuis de ether.
Bij het bejaardenhuis hing
een belofte in de lucht
van zevenhonderd karbonaden.
Jongere geuren waren niet voorradig.
Het park lag uitgebloeid.
De Opels der gelovigen waren
gestald. De roekelozer wagens
van ‘t volk dat straks
ter voetbal trekken zou
stonden nog roerloos in de kou.
De vogels wachtten op de zon.
Tot dan: kyrie eleison.

(Bron:Verzamelde gedichten/De Arbeiderspers)

Geplaatst in Jan Eijkelboom | Tags: , | 1 reactie

The house of broken dreams (Lieve Vandermeulen)

Terwijl je rondkijkt in het huis
the house of broken dreams
waar je kindertijd is uitgebrand :
geen spoor meer van de herderin,
de spiegels en de terracotta’s,
het achterhuis, de schaduw van
Old Shatterhand sluipend in de tuin,
het vijverparadijs, de leeuwenkop van Narnia

O Narnia.

Trappen verborgen in lijsten
waar je in kon stappen,
kamers, onzichtbaar boven kamers.
Nu sta je op wit-zwart
marmeren tegelvloer beneden.
De glazen koepel houdt je,
gebroken caleidoscopen, verbrande spoken
in je hand.

(Bron: Passie.com gedichten/Lieve Vandermeulen)

Geplaatst in Lieve Vandermeulen | Tags: , | 2 reacties